به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مدیکال نیوز تودی، اما هنگامی که سرطان کولورکتال گسترش یافته یا به فراتر از روده متاستاز داده است، تنها حدود ۱۴ درصد از افراد مبتلا به این تشخیص بیش از ۵ سال از زمان تشخیص زنده میمانند.
تحقیقات اولیه نشان داده است که مکمل ویتامین D۳، در کنار شیمیدرمانی، ممکن است به جلوگیری از پیشرفت بیماری کمک کند و میزان بقای سرطان کولورکتال متاستاتیک را افزایش دهد.
به دنبال این نتایج دلگرمکننده، یک کارآزمایی بالینی بررسی کرد که آیا دوزهای بالاتر ویتامین D۳ میزان بقای بدون پیشرفت را در این بیماران بهبود میبخشد یا خیر.
اگرچه دوز بالاتر باعث افزایش بقای افراد مبتلا به تومور در روده بزرگ شد، اما در کل تفاوت معنیداری در بقا بین افرادی که دوزهای بالاتر و پایینتر D۳ مصرف میکردند، وجود نداشت.
دکتر «کیمی نگ»، استاد پزشکی در دانشکده پزشکی هاروارد و نویسنده اصلی این مطالعه، گفت: «متاسفانه، نتایج اولیه این مطالعه تفاوت آماری معنیداری را در بقای بدون پیشرفت بیماری بین بیمارانی که به صورت تصادفی ویتامین D با دوز بالا در مقایسه با ویتامین D با دوز پایین دریافت کردند، نشان نداد. همچنین هیچ تفاوت آماری معنیداری در میزان پاسخ به سرطان این بیماران یا در بقای کلی وجود نداشت.»
در این کارآزمایی بالینی، ۴۵۵ بیمار مبتلا به سرطان کولورکتال متاستاتیک به طور تصادفی برای دریافت دوز بالا یا دوز استاندارد ویتامین D۳ هر ۱۴ روز در کنار درمان شیمیدرمانی استاندارد برای بیماری خود اختصاص داده شدند.
پس از انصراف برخی از بیمارانی که بیماریشان پیشرفت کرده بود، ۲۱۲ بیمار در گروه دوز بالا، ۸۰۰۰ واحد بینالمللی در روز ویتامین D۳ را به عنوان دوز بارگیری در ابتدا دریافت کردند و پس از آن ۴۰۰۰ واحد برای چرخههای ۱۴ روزه بعدی دریافت کردند و ۲۰۹ بیمار در گروه دوز استاندارد، ۴۰۰ واحد در طول آزمایش دریافت کردند.
در بدو ورود به آزمایش، میانگین سنی بیماران ۵۹ سال و میانگین شاخص توده بدنی آنها ۲۷.۱ بود.
در گروه دوز بالا، ۳۸.۲ درصد تومور اولیه خود را در روده بزرگ چپ، ۳۵.۱ درصد در روده بزرگ راست و ۲۱.۵ درصد در رکتوم داشتند. برای گروه دوز استاندارد، ۳۹.۸ درصد تومور اولیه در روده بزرگ چپ، ۳۳.۶٪ در روده بزرگ راست و ۲۰.۴ درصد در رکتوم داشتند.
محققان شرکتکنندگان را تا نقطه پایانی اولیه، که بقای بدون پیشرفت بیماری بود پیگیری کردند. در طول آزمایش، محققان سطح ویتامین D پلاسمای شرکتکنندگان را زیر نظر داشتند.
هیچ تفاوتی در بقای کلی بین دوزهای بالای ویتامین D و دوز استاندارد وجود نداشت.
میانگین بقای بدون پیشرفت بیماری در گروه دوز بالا ۱۱.۸ ماه و در گروه دوز استاندارد ۱۰.۳ ماه بود. در گروه دوز بالا، ۱۲۰ نفر فوت کردند و در گروه دوز استاندارد، ۱۱۲ نفر فوت کردند.
با این حال، به نظر میرسد ویتامین D۳ با دوز بالا برای یک گروه از بیماران مفید بوده است. نگ توضیح داد: «در یک زیرگروه از بیمارانی که تومورهای اولیه کولورکتال سمت چپ دارند، به نظر میرسد که به نفع کسانی است که به طور تصادفی انتخاب شده بودند.»
با دوز بالای ویتامین D، بهبود قابل توجهی در بقای بدون پیشرفت بیماری در مقایسه با بیمارانی که تومورهای سمت چپ داشتند و ویتامین D با دوز پایین دریافت میکردند، مشاهده شد.
با این حال، نگ هشدار داد که این یافته «فرضیهساز و اکتشافی است و قطعاً نیاز به تأیید بیشتر در مطالعات آینده دارد، اما با توجه به اینکه میدانیم تومورهای کولورکتال سمت چپ با تومورهای کولورکتال سمت راست متفاوت هستند، جذاب است.»
