به گزارش خبرنگار میراثآریا، باستانشناسان در غرب آلمان موفق به شناسایی بقایای شهرک گمشده «اِخِنه» شدهاند؛ سکونتگاهی که اگرچه نام آن در اسناد تاریخی قرون وسطی ثبت شده بود، اما محل دقیق آن برای قرنها ناشناخته باقی مانده بود.
این کشف در نزدیکی شهر بورگنترایش در ایالت نوردراین-وستفالن و در جریان بررسیهای باستانشناسی پیش از احداث زیرساختهای مرتبط با یک پروژه انرژی بادی انجام شد. پژوهشگران اعلام کردهاند که بقایای این سکونتگاه در درهای واقع در جنوبغربی شهر کشف شده و شواهد موجود نشان میدهد که این محل احتمالا از سده دهم میلادی تا اواخر قرون وسطی مسکونی بوده است.
بر اساس یافتههای اولیه، کاوشگران بقایای خانههای چوبی، چاههای آب، قطعات سفال متعلق به سدههای دهم و یازدهم میلادی و همچنین یک سرداب سنگی بزرگ را شناسایی کردهاند. وجود این عناصر نشان میدهد که ساکنان این منطقه از ساختارهای مسکونی و اقتصادی نسبتاً توسعهیافته برخوردار بودهاند.
به گفته پژوهشگران، نام اِخِنه نخستینبار در اسناد سال ۹۴۴ میلادی ثبت شده و در طول قرون وسطی بارها از آن یاد شده است، اما پس از سده پانزدهم میلادی هیچ اشارهای به این سکونتگاه در منابع تاریخی دیده نمیشود. از همین رو، این روستا برای بیش از شش قرن از حافظه تاریخی منطقه محو شده بود.
کاوشها همچنین مجموعهای از گودالهای مربوط به پایههای خانههای چوبی را آشکار کرده است. باستانشناسان معتقدند برخی از این خانهها بیش از ۲۰ متر طول داشتهاند و در کنار آنها ساختمانهای کوچکتر برای انبار، نگهداری دام یا فعالیتهای روزمره روستایی ساخته شده بود.
یکی از مهمترین یافتههای این پروژه، کشف یک سرداب سنگی متعلق به سده سیزدهم میلادی است. برخلاف بسیاری از سازههای مشابه که دیوارهای چوبی داشتهاند، این سرداب با مصالح سنگی ساخته شده و نشانهای از تحول معماری و افزایش سرمایهگذاری در ساخت بناهای پایدارتر در اواخر دوران سکونت این روستا به شمار میرود.
کارشناسان بر این باورند که کشف اِخِنه میتواند درک تازهای از الگوی استقرار جوامع روستایی در اروپای قرون وسطی ارائه کند. شواهد نشان میدهد این سکونتگاه همانند بسیاری از روستاهای آن دوران در نزدیکی منابع آب شکل گرفته و دسترسی به آب و زمینهای حاصلخیز عامل اصلی انتخاب محل استقرار بوده است.
اکنون صدها قطعه سفال و دیگر یافتههای باستانشناسی برای مطالعه و تاریخگذاری به آزمایشگاه منتقل شدهاند. پژوهشگران امیدوارند با تحلیل این آثار بتوانند روند شکلگیری، توسعه و در نهایت متروک شدن این سکونتگاه فراموششده را بازسازی کنند.
انتهای پیام/
